ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1343/ 1342 -1270 ق)، عالم دینى و مدرس. وى از فرزند زادگان سید شمس‏الدین محمد رضوى صاحب «وسیلة الرضوان» بود. در مشهد به دنیا آمد. در 1294 ق به سبزوار رفت و از محضر حاج ملا هادى سبزوارى استفاده نمود. در 1306 ق به عتبات عالیات رفت و از محضر آخوند خراسانى بهره برد. در 1325 ق از شیخ حسنعلى تهرانى مشهدى اجازه روایت گرفت. سپس در مشهد به تألیف و تدریس مشغول شد. متجاوز از دویست نفر در درس وى حاضر مى‏شدند و او بیش از بیست بار دوره‏ى «شرح لمعه» را تدریس كرد و تدریس هر دوره دو سال و نیم طول كشید. در پنج فرسنگى مشهد درگذشت، پیكرش را به مشهد آوردند و نزدیك حرم رضوى دفن كردند. از آثارش: حاشیه بر «شرح لمعه»؛ حاشیه بر «فصول»؛ حاشیه بر «القوانین»؛ شرح «احادیث المشكلة»؛ «الشجرة الطیبة»، در سلسله نسب نیاكانش از سادات رضوى تقوى كه سر سلسله آنان موسى مبرقع است؛ «اللآلى المنثورة»؛ كتابى در «احوال خواجه ربیع»؛ رساله‏اى در «خط».